Om één of andere reden heeft deze foto mij geboeid. Het is een foto van een zeiler die deelneemt aan de Volvo Ocean Race. Zijn boot is die van Ericsson.
Films, foto’s, DVD, impressies. Allemaal geven ze het spectaculaire zeilen met een 70 foot zeilboot met kantelbare kiel. De boten snijden door metershoge golven, de boeg verliest vaak het contact met het water. Zeewater schiet over het dek, alles wat niet vast zit meesleurend. Het zijn speedboten op het water maar met de kracht en schoonheid van een zeilboot

En toch is juist deze foto mij bijgebleven. Ik heb hem nog op tijd gevonden want hij is niet meer te achterhalen op internet. Het is de rust op deze foto, een zelfverzekerde zeiler met donkere wolken achter en een regenboog voor zich. Zon schijnt op zijn gezicht.
Symbolisch? Ja nogal. Maar pas deze tijd voel ik dat des te meer. Ik hoopte altijd dat ik die man was en het avontuur op zee beleefde.

Ik voel me die man op de foto.

Sinds twee maanden wonen mijn kinderen volledig bij mij. De afgelopen twee maanden waren bijzonder en zeer intensief. In plaats van een co-ouder nu bijna de volledige zorg voor 2 opgroeiende kinderen. Veel geleerd over hun, over mijzelf maar zeker ook over mijn vriendin die al die tijd een enorme steun voor mij is geweest.
Altijd enthousiast, lief en als dat nodig was, kritisch en motiverend. Wat is het toch bijzonder als je zo’n iemand heb leren kennen.

Het conflict met de moeder van de kinderen is nog lang niet voorbij maar het voelt goed.

Sinds deze zomer wonen mijn kinderen bij mij.

Een simpele regel die veel betekent. Niet aleen betekent dit elke dag gezelligheid in huis aangevuld met zorg en verantwoording. Maar er zit een verhaal achter.

Dat verhaal ga ik niet vertellen omdat dat een zaak is tussen mijn ex en mij. Wel kan ik vertellen dat de co-ouderschap is ontploft en dat er een strijd is ontstaan die is voortgezet tot aan de rechtbank.

Daarvan was de uitkomst wat in de eerste regel staat. Maar de strijd is vast nog niet voorbij.

Hoe goed ken je iemand? Iemand met wie je besluit kinderen te krijgen? Iemand die jouw hand zou vasthouden als je dood gaat?

Ik hoop niet dat jullie er één hebben. Of anders in ieder geval in de kast laat liggen omdat je spijt hebt van deze aankoop en nu nog zonde  vindt om hem weg te gooien of in de container voor Oost-Europa te doen.

De afritsbroek.
Al direct na het zien van de eerste was het al mis. De afritsbroek, die zou ik niet dragen. Ondanks wat aandringen van verkoopster en mijn huidige ex….. ik mot hem niet.
Het slaat ook helemaal nergens op. Wie gaat er in hemelsnaam zijn lange broek spontaan ombouwen tot een korte broek zodat iedereen uit zijn omgeving kan genieten van een paar bleke mannenbenen met haren.
Ik heb het bewust over hem want ik heb nog nooit een vrouw zo’n broek zien dragen. Ze weten dat het behoorlijk vaut is maar zorgen er subtiel voor dat niet zij maar hun ega ermee voor paal loopt. Komen zij er weer beter uit en het spaart geld uit die zij kunnen gebruiken voor hun zomeruitzet.
En waar laat je die losse pijpen??? In je broekzak soms?? Of in de handtas van je vrouw/vriendin/minnares?? Ze kijkt wel uit. Met veel cynisme heeft ze alle moeite gedaan om je in zo’n broek te krijgen, ze laat je ermee voor lul lopen. Dank u zeer. Uit pure ellende rits je ze maar weer aan. Moet je nog oppassen dat je links niet met rechts verwisselt. Dus: je hebt er geen moer aan.
Trouwens als je er lang mee als korte broek buiten loopt heb je nog kans op kleurverschil tussen broek en pijp ook nog. Hilarisch zijn ze.
Heb je wel eens gekeken naar het type man met zo’n broek? Ambtenaren, kantoorklerken, dat soort. Mannen die op zondag door het bos lopen met het zakmes van de militaire dienst bij zich. Vastgeklampt aan de herinneringen toen zij zich nog een béétje Rambo waanden. Maar Rambo ritst geen broek sukkel, die scheurt hem en gooit hem na afloop van de film weg. Zó doen we dat!

Stupide zo’n broek. Altijd in die vage fletse kleuren. Het haalde herinneringen bij me boven van vroeger over: rib-broeken, scheiding in het haar, wollen handchoenen, schooltassen van lichtbruin kunstleer en racefietsen met spatborden. Het hoort niet. Ongevraagde functionaliteit op image-gevoelige voorwerpen.
Een broek is NIET functioneel. Als dat nog niet duidelijk is heb je geen gevoel voor trend en mode. Spijkerbroek? Image, meer niet. Tuinbroeken? Idem dito. Trouwens die zijn nog sexier dan afritsbroeken als je weet dat ze in één beweging uit zijn.

Kan het nog erger?
Ja. Afritsbroeken met twee ritsen per pijp (zie foto).

Er moet iemand gezegd hebben: "dat is een goed plan, die gaan we maken en verkopen". Ik kan me geen groter bewijs voor een gebrek aan respect voor de man voorstellen. Het moet een vrouw zijn geweest, één met wraakgevoelens jegens haar man die met opengeknipt zakmes uit dienst in het bos op zoek is naar beukenootjes.

Heel het autoracegebeuren van Nederland staat op haar kop. Niet dat je er veel van merkt want zo populair is autoracen niet in Nederland.
Om kort te gaan: Jos Verstappen rijdt zondag niet in de A1GP race op Zandvoort. Zijn plaats wordt ingenomen door Jeroen Bleekemolen. Gisteravond zijn de laatste onderhandelingen uitgedraaid op een breuk tussen Jos Verstappen (bij monde van Huub Rothengatter) en Jan Lammers, teamchef van het Nederlandse A1GP team.

Vorig jaar maakte het team de verwachtingen niet waar maar Jos reed wel vaak beresterk en won éénmaal spectaculair. Kortom: het is een feest om Jos te zien rijden als hij een goede auto heeft. Dit jaar begint met een race op Nederlands grondgebied met een Nederlandse coureur in een Nederlands team dat kans maakt de race te winnen: immers: wie kent het circuit beter dan onze Jan Lammers, dat in zijn jeugd de Tarzanbocht als achtertuin had?

Maar niet dus. Maar wie verzint het om onderhandelingen te gaan voeren een paar dagen voor de start? Dat vraagt om verliezers, en die zijn er nu. Allemaal vuilspuiterij vandaag in de kranten. De enige die lacht is De Bleek, Jeroen Bleekemolen.

Jos was altijd een rijder met passie. Het was genieten om hem te zien rijden en ik reed dan met hem mee. Ik zal hem missen. Maar ik mis zondag vooral zijn passie. Hij wil niet "nog eens voor de kat zijn viool demonstraties rijden en op tijd betaald worden". Daar kan ik hem niet in volgen. Als je werk je hobby is dan doe je dat lijkt mij. Je hebt een contract, je wordt betaald. Hij is inmiddels miljonair, verdient verder nog aan merchandise en zijn website. Waar gaat het om?
Ik heb het maar vertaald dat de passie weg is bij Jos. Hopelijk kan Jan Lammers de zijne bewaren.

Update: tijdens de A1GP race op Zandvoort liet De Bleek zien dat hij serieus dient te worden genomen. In een goed gereden race, ondersteund door een professioneel team reed De Bleek op de eerste plaats en leek de race te gaan winnen. Door een tactische blunder (nml op regenbanden rijden op een opdrogende baan terwijl de rest weer droogweer banden gaat halen) werd het slechts een vierde plaats. Maar toch….. de A1GP gaat mij ook dit seizoen weer boeien.

Dit jaar ben ik meerdere keren in Friesland wezen zeilen. Eerst op het wad (al eerder over geschreven op mijn log) maar later nog drie keer een weekend. Twee keer daarvan met een Fox-22, een kleine kajuitboot die mijn hart heeft gestolen. Eén keer was ik gaan zeilen met iemand die ook mijn hart heeft gestolen. Een mooi en bijzonder weekend.

Afgelopen weekend was met 5 vrienden. Twee Fox22 bootjes hadden we gehuurd. Ontspannen sfeer, geweldige catering en horeca en goed weer zorgde voor een geweldige tijd Voor het eerst ook als schipper op het IJsselmeer gevaren. Het weer was rustig dus dat durfde ik wel aan met zo’n klein bootje en twee onervaren maten.

Na de eerste dag te hebben gezeild op het Heegermeer zijn we ‘s middags naar Workom gevaren op de motor. De wind ging liggen en we wilden zoveel als mogelijk dicht bij het IJsselmeer komen. In Workom onder alle bruggetjes door en zelfs de sluis hebben we nog gehaald. Het was die nacht heerlijk weer en ben daarom maar buiten gaan liggen.

De volgende dag vroeg op en naar het IJsselmeer gevaren en daar de zeilen gehezen. De motor en het geklapper van de zeilen geven even een hoop herrie. De boot ligt in de wind en stampt op de golven. Maar dan: motor uit, de boot laten afvallen, zeilen rustig aantrekken zodat de wind erin gevangen wordt……… soepel wegvaren in de mistterwijl het meteen rustig is om je heen. De boot gaat schuin, je maakt snelheid. Wind langs je gezicht. Vogels en golven om je heen. Je zeilt!

Geweldig om te doen. We zijn gevaren van Workum naarStavoren in een uurtje.
Mooi ook om Stavoren in de mistzien opdoemen.
‘s Middags van Stavoren naar het Heegermeer gevaren en de boten weer ingeleverd.

Thuis smaakt de koffie niet meer. De boot, de haven, de wind en het water, de zon en de Friese wolken:het zit niet in de koffie dievoor me staat. Vandaag nog veel nagenieten van het zeilen van dit weekend.

Godverdegodver.

Floyd Landis betrapt op doping.

Wat heb ik genoten van de Tour 2006. Nadat Ullrich en Basso waren afgehaakt vanwege vermoedens van doping (Ullrich is inmiddels ontslagen, zegt mij al genoeg) en de eeuwig durende discussie over doping gebruik rond Lance Armstrong die dit jaar niet meedoet, was er eindelijk een open Tour met veel kanshebbers.

Spectaculair was de wederopstanding van Floyd Landis, die etappe heb ik toevallig geheel live gezien op TV. Zoiets was nog niet eerder gebeurd (behalve in een Tour waar alleen nog zwart/wit foto’s van bestaan). Maar dopinggebruik kwam niet in mij op. Ik had beter moeten weten want Bjorne Riis was ook een gebruiker in de Tour die hij won. Alleen kwam dat te laat uit. Ook daarvan zijn beelden mij bijgebleven van een Riis die tijdens de beklimming in de Pyreneen al zijn tegenstanders even in de ogen keek en langzaam voorbij fietste en ze achterliet, zwabberend over het asfalt. Een indrukwekkende Bjorne, een voorbeeld voor de jeugd.
Jaren later kwam het naar buiten: doping.

Wat is toch verdomme met deze prachtige sport aan de hand? Waarom komen we niet van die kofferbak-apotheken af? Waarom kunnen die klootzakken die de sport verzieken door gaan met het vernielen van sportlichamen en een eerlijke strijd?
Wielrennen en doping, vanaf het begin horen ze samen. Pillendraaiers uit België en zakjes met schone urine trucjes om te gebruiken bij de controle. Maar je lichaam gaat eraan kapot. Kijk naar Bert Oosterbosch en Tommy Simpson.

Een paar jaar geleden, na de politie invallen tijdens de Tour en de Giro leek het erop dat het kwaad was uitgeroeid. Niets is minder waar. Als oordeel over Floyd Landis juist is, is er maar één straf: verbannen naar een andere sport. Ga maar darten of zo Floyd, maar val ons niet lastig. De nummer twee wordt ten onrechte niet gehuldig, wordt niet geëerd en krijgt te weinig aandacht voor zijn prestatie.

Eindelijk had ik haar gevonden! Al een jaar spookte ze door mijn hoofd. Hoe zal het met haar zijn, wat is er van haar geworden, wat heeft zij meegemaakt, waar is ze nu?

Mijn allereerste vriendinnetje. We liepen hand-in-hand op het plein van de lagere school, we zoenden tegen de muur van het gymlokaal en lagen verliefd op het strand bij Kijkduin. Totdat ze emigreerde naar Aruba. Als afscheid gaf ik haar een Suske en Wiske strip.
Ik heb haar nooit meer gezien.
Waarom die zoektocht? Teveel naar Spoorloos gekeken? Verlangen naar ‘vroeger’ toen we verliefd waren en alles simpel en zo mooi kan zijn? Geïntrigeerd door internet en al haar mogelijkheden? Of alleen maar nieuwsgierig?

Ik heb haar gevonden op internet, adres en foto’s. Op de familiekiekjes is ze nog net zo mooi als in mijn geheugen. Maar ik voelde me een binnendringer. Is de volgende stap contact zoeken?
Ik aarzelde, ik hoor dat niet te doen. Ze heeft een eigen leven. Waar bemoei ik me mee?

Ik heb haar foto’s gewist, links verwijderd en het blaadje uit mijn opschrijfboekje gescheurd. Dat voelde goed. Mijn blik is weer gericht naar de toekomst.

"druppels zijn watersnippers"

(mijn dochter)

"even in mijn dromen kijken"

(mijn zoon)